اولین پیامد، جرم سیستم متحرک است.
دیافراگم به‌تنهایی سبک است، اما وقتی به آن یک سیم‌پیچ اضافه می‌شود، جرم مؤثر بالا می‌رود. در سیستم‌های مکانیکی، جرم بیشتر یعنی واکنش کندتر به تغییرات بسیار سریع. این به آن معنا نیست که داینامیک «جزئیات ندارد»، بلکه به این معناست که جزئیات بسیار ریز و بسیار سریع با شدت کمتری منتقل می‌شوند.

در عمل، این رفتار باعث می‌شود صدای داینامیک اغلب «کنترل‌شده‌تر»، «جمع‌وجورتر» و گاهی «نرم‌تر» به نظر برسد. این ویژگی در بسیاری از کاربردها نه‌تنها ضعف نیست، بلکه مزیت است؛ مخصوصاً وقتی منبع صدا تیز، خشن یا بسیار بلند باشد.

دومین پیامد، سطح خروجی پایین‌تر است.
داینامیک‌ها معمولاً ولتاژ خروجی کمتری نسبت به کاندنسر تولید می‌کنند. این یعنی برای رسیدن به سطح مناسب ضبط، باید گین پری‌امپ بالاتر برود. اگر زنجیره‌ی ضبط کیفیت خوبی نداشته باشد، این افزایش گین می‌تواند نویز الکترونیکی را وارد صدا کند؛ چیزی که خیلی‌ها به‌اشتباه به خود میکروفون نسبت می‌دهند.

در مقابل، داینامیک‌ها از نظر مکانیکی بسیار مقاوم‌اند. آن‌ها به‌راحتی با فشار صوتی بالا کنار می‌آیند، شوک فیزیکی را تحمل می‌کنند و در شرایطی که محیط اصلاً ایده‌آل نیست، همچنان پایدار عمل می‌کنند. به همین دلیل است که دهه‌هاست در اجرای زنده، ضبط درام نزدیک و آمپ گیتار انتخاب اول بوده‌اند.

در میکروفون‌های داینامیک، دیافراگم به یک سیم‌پیچ متصل است و همین سیم‌پیچ داخل میدان مغناطیسی حرکت می‌کند. حاصل این حرکت، تولید ولتاژ و شکل‌گیری سیگنال صوتی است. چون مجموعه‌ی دیافراگم و سیم‌پیچ جرم بیشتری نسبت به دیافراگمِ تنها دارد، پاسخ میکروفون به تغییرات بسیار سریع کمی نرم‌تر می‌شود. از طرف دیگر، سطح خروجی داینامیک‌ها معمولاً پایین‌تر است و برای رسیدن به لِول مناسب ضبط، گین بیشتری از پری‌امپ لازم می‌شود. همین ویژگی‌ها باعث می‌شود داینامیک‌ها در نزدیک‌گویی، منابع بلند و اتاق‌های کنترل‌نشده انتخاب کم‌ریسک‌تری باشند.